uzun süredir ilk defa insan oldum sanırım

evet, inanmadınız dimi? ama oldum.hani bir film çekseler,adını nasıl bir insan olmamalısınız koysalar baş rolünü benim oynadığım,okulumuzda geçen bir film çekerler.okadar kötüyümki her gün okuldan sonra kumar oynarken uyuşturucu kullandıktan sonra vodka içe içe araç kullanarak striptiz klübüne giderim.(bunu birisinden duymuştum,sanırım adıda şayandı)uzun süredir ilk defa insan olmamın garip bir nedeni var,çok uzun,yıllar boyunca birçok etkenin benim bir günlüğüne insan olmam için birlikte çabalamasını ayakta alkışlayacağınızı tahmin ediyorum. neyse bokunu çıkartmadan konuya geliyim,bu senenin başında,uğurda bir insancığa rastladım,adı ece.ama ece olmadığını umdum,yani nasıl ece olabilirdiki?nası yani?!hayır olamaz dedim kendi kendime.
ama çok benziyordu bu insancık eceye,sonra bir tenefüs çikolta alırken eceye benzeyen insan kantine geldi,beni gördü ve bir çuval boka bakarcasına baktı ve gitti.
anladımki o insan eceymiş.
şimdi,üç sene öncesi ankarasına dönelim.(den bravn'ım ya ben,en heycanlı yerinde bombok bir yere döner,okuyucumu heyecanlandığımı düşünürüm)(bu arada çok kültürlüyüm,den bravn okuyup bloğumda adamın anlatımını eleştiriyorum,yakında pipoya başlıcam)efendim,üç yıl önce, sekizinci sınıfın ilk döneminde hafızama kazınmış,beni çok sevindiren birşey olmuştu.telefon operatörleri artan rekabet sonucu fiyatlarını indirmeye,türlü türlü sms kampanyaları yapmaya başlamıştı.bu bok olayın baş sorumlusu aslında türkseldir.
efendim, bir ergenimsi topluluğu elli kontüre beşyüz sms paketi almış,eğlenecek birşeyler arıyor, zaman geçirmeye çalışırken allahın belası bir insancık smsler bitene kadar en çok kız tavlayan kazansın türünden bir idda ortaya koyup o ergenimsi grubu sonsuza kadar lanetlemişti.
herkes sinsi planlarla dersanede dolaşmaya başlamış,kendine av arıyorlardı.uzun lafın kısası,ilk kurbanım bu ece dediğimiz insandı.ve o ufak beyinli sekizinci sınıf talebesi mesajla ayarttığı kızı gördüğü anda bir iddaya girdiğini,o idda çerçevesinde ona çıkma teklif ettiğini söyledi. efendim düşünüp düşünüp bunu direk olarak,hiç çıkmadan eceye söylemenin gerekçesini bulmuştum.idda tek kızdan oluşmuyordu,daha smslerim vardı ve birisiyle çıkmanın motivasyonumu düşürceğinden korkmuştum.ya bilirsiniz,fazlasıyla zeki bir adamımdır,çoğu ortamda ,çoğu durumda bu zaten kanıtlanmıştır yani.ama insanlık kavramını o zamanlar bir kenara bıraktığımı bilmezdim.bu yazıyı yazmaya başlamadan önce bayağı bi düşündüm bu konu üstüne,hatırlamaya çalıştım,n'aaptım dedim.bacak kadar çocukken dahi içimde şeytan varmış,buna karar verdim.neyse,hazin bir şekilde bu konuşmayı yaptım,ece allah belanı versin dedi o aşaı kantine indi,ben yukarı sınıfıma çıktım.bir ay doldu,telefonlar ortaya döküldü,birinci olamadım.yani herşey salak saçma bir iddada yenilmek için yapılmıştı.

evet,o insan eceymiş, istanbulda ankaralılarla karşılaşmam olağandır,görünce şok olmam.ama ece tam bir şoktu benim için.istanbula taşınması ve yine aynı dersaneye gitmemizde ayrı bir süpriz olmuştu.sonra altı aylık birbirini görmemek durumu geldi,bu duruma alışmak zor değildi,sonuçta onun için bir pisliktim,(bide uğurdaki halimi bilirsiniz,saç baş dağınık,şort yada aşortmanla terasta dumanlanmak dışında bişey yapmam yani tam bir pisliğimdir.)oda benim için salakça bir hata.hatta daha iki aya kadar hata olup olmadığına karar vermemiştim.

onyedi mayıs pazartesi sabahı(bu gerçek tarih cidden) babamın tartı pillerini değiştirdiğini farkedip üstüne abandım.yedi kilo almıştım.yedi.
yedi nedir bilirmisiniz gençler?altı ay boyunca karşı cinsti benim cinsti kavramını s*ke s*ke bir kenara bırakmış,dersane-ev-okul-l'institutde français d'istanbul(merhaba ben fransızcada biliyorum) dörtgeninin ağırlık merkezinde düzülen,geceleri fıstık yiyerek the sopranos izleyen bir adamın gobeende biriken yağdır.evet yedi işte budur.bu hazin haber üzerine her akşam sekizden dokuza kadar valikonağı-teşvikiye caddesi arasında L çizerek hafif tempolu yürüyüşler yapmaya karar verdim. işte cumartesi günü,o yürüyüşlerden birisinde eceyle karşılaştık,yinemi bok çuvalı bakışını yiyip yürüyüşe devam ettim.holly mountains dinliyodum o sırada,değiştirdim ve rihanna ablamızın rehab şarkısı geldi.eh ruh halini anlayın,dedimki hep bok çuvalımı olcam?
hemen eve gidip eceye güzel bir özür mesajı döşedim faceden.hala arkadaş değiliz,zaten böylesi daha iyi,çok garip bişey olurdu heralde.cevap vermesini beklemiyordum,mesajı yazıp göndere tıklamam bile çok rahatlatıcıydı.eceninde özetle küçüktük,yinede özürün için saol türünden bir mesaj atması güzel bişey.ama değiştiğimi sanmayın,ben her zaman canacardım,her zaman canacar olcam.