119dakika oldu yorganı üstüne çekeli

ders geriyor.her şey geriyor,masaya bağlı şekilde oturmak,alkol almamak,alkole ihtiyacımın olmadığına her geçen gün ikna olmak kokusundan bile rahatsız olmak,umursamazlıktan uzaklaşıp hala karakterimden şüpheye düşmek,acaba değişiyor muyum? ne kadar değiştim, neydim ne oldum, ne olmalıyım, daha önemlisi yaraktan bir adam olma korkusu,evet bunları yaşıyorum,bunlar geriyor..sıradanlaşmak gibi bir şansı olmayan bir adamdır can acar. sıradanlaştım, kendimi tahmin ediyorum, sabah kalkıp kaçta işiyip ne kahvaltı yapcağım, evden çıkmadan alcağım o lanet vitaminlerin sırası, haftanın hangi günü kendimi hangi semtte düzdürceğim konusunda ikilemde kalmıyorum,her şeyi ezberledim, okula gidip boş dersimde batak oynayıp boş olmayan derslerimi de boş ders gibi değerlendirmek için götümü yırtıp çıkıp taksiye atlıyorum, kıyıda köşede zıkkımlanıp içini siktiğim dersanelere gidiyorum.

kendi kendime yeterdim,sevgiye ya da siktiğimin salak müziklerine kalmazdım, deneme çözerken bile dont speak açmak zorunda kalıyorum,kahvaltımı yaparken bile lost diye bağıran bir adam olmadan uyanamıyorum,

-bir kedi var,
o kedi olmadan yaşayamaz mıyım?adı üzerinde,bir kedi.ne olabilir ki?o da farklı değil ki,o da bir kedi sonuçta.kuyruğuna basınca kaçıp gidecek,başkalarının ayağına sürtünecek,canı sıkılınca gidecek, ciğer görünce kaçıcak ciğerin peşinden koşcak,soğuk olunca benle birlikte dışarıda durup karın altında güneşin açmasını beklemez ki,benim kadar uzun yürüyemez ki buzlu yolarda,bak ayaktayım, kedi kapının dışında,uyuyor. tam elli beş dakika oldu yorganı kafasına geçireli;kedi anlayamaz, bana ayak uydurmak isterse ölür,kaldıramaz.ama kediyi çok seviyorum;her soğuk kış günü ben karın dinmesini beklerken montumun içinde uyusun,bütün gece kar'ı izlerken,dinmesini umarken nefesini göğsümde hissediyim,o yalnız ve yalnız benim kedim olsun,güneş açınca sarı saçlarını elimin tersiyle gözlerinin önünden çekiyim,aç o mavi gözlerini.günün sana düşen kısmında karın dinmesini birlikte isteyelim,sonra sen yat,ben devam ediyim.-bloğumda olmaması gereken konsepte aykırı bu paragraf için tüm kahinattan özür dileyerek devam ediyim

bu manyaklıklar arkadasından,ygs ve lys denen o orospu çocukluklarının yaklaşmasıyla yuvadan uçma zamanının geldiğini yavaş yavaş anlıyorum,kendime ait golf sahamda bir blekbörimin ekranında yeni çıkan bmw 8 serisine bir de o ufak,yapay tepeciğin üstünde duran gri bentleyime bakarken bmwnin ne kadar tırt olduğunu;hala bentleyime yanaşamadığını düşünürkenki halime gelmem için biraz pişmem gerek.

düşündüğüm ve üstüne hesaplar yaptığım bir olay vardı;matematik öğretmeni olmak. evet, garip gelmemeli aslında,olaylar istediğim gibi gelişirse-ki gelişir- bu betimlediğim sahneyi yaşamamam için hiçbir sebep göremiyorken hızlı ve sert bir tokat yedim, gözlerim kapandı, araladım, elimde oyun kartları,koz sinek, ihale bana kalmış,en büyük jilet var elimde,siktir.atakan bana bağırarak yıllar sonra beni aradığında sadece ve sadece para için siktiğimin salak çocuklarına siktiğimin salak lise matematiğini öğreterek yılda milyon dolar kaldırdığımı duymak istemediğini söylüyor, ben de istemediğimi anladım, yıllar sonra, telefonum çaldığında, açtığımda,atakanın sesini duyduğumda rusyada bir limanda sabaha karşı göt korkusu yaşayarak hayatımın silah kaçakçılığını yaparken görmek istiyorum,hatta sahnesi dahi aklımda, gri bir takım giymişim,gri saçlarım, gri audim, hafif bir sis var karadeniz üzerinde,uydu telefonumu açmış elimde tutuyorum,hatta kafasından koreli çükü kadar çıkmış bir anteni var, bilgisayarım zırhlı quattro a6'mın kaputunun üzerinde,d&v gözlüklerim,canavar bakışlarım,atakan arıyor,açıyorum,napıyosun diyor,silah kaçırıyorum rusyadan sen napıyorsun? hiiç,karı pazarlıyorum bende,bir yandan muratti içerek. evet. evet aynen bu,bunu hayal ediyorum, ben normal bir çocukluk yaşamadım,normal bir karakterim yok,normal fantezilerim,sevdiklerim ve alışılmış davranışlarım yok,normal olmayan bir lisede normal olmayan şeyler yaşadım,üniversitem de bir o kadar garip geçmeli,evet. öyle olmalı.